Het is oktober 2002; een maand voor m’n 14^de verjaardag. De vraag van mijn ouders wat ik voor mijn verjaardag wil, beantwoord ik vol overtuiging met ‘Pro Evolution Soccer 2’. En vanaf dat moment ben ik zo in de ban van deze voetbalgame, dat zelfs mijn school eronder lijdt. Mijn Latijn kan ‘dativus’ krijgen en het gaat wat cijfers betreft al snel bergafwaarts. Als ik niet veel later ook nog begin met blowen, is mijn nieuwe levensstijl een feit: PES 2 en THC.

De jaren daarop weet ik de nieuwe PES altijd op de release dag te bemachtigen. En ook steeds meer van mijn maten verlaten FIFA en stappen over. En terecht. Want godverdomme, wat is dit een briljant spel. Jammer dat op dat moment relatief weinig mensen de game bezitten. Het uit Japan afkomstige PES is een onbegrepen genie. Als een Jehovagetuige probeer ik de FIFA fanaten op verscheidene fora te bekeren. In plaats van dat ik mij verbonden voel met deze FIFA gamers, omdat zij ook van voetbal en gamen houden, zie ik hen voornamelijk als naïeve mensen die laten zich misleiden door de geoliede propaganda machine van Electronic Arts. Door de uiterst professionele promotiecampagne van EA en het feit dat FIFA, in tegenstelling tot PES, beschikt over alle licenties, delven de Japanners qua populariteit nog steeds het onderspit.

Een wankelend huwelijk

In mijn jaren als trouwe PES gamer, zie ik FIFA als een lekker wijf, dat je een paar keer liefdeloos volspuit om vervolgens geen blik waardig meer te gunnen. PES daarentegen, is een vrouw die je na verloop van tijd alleen maar meer gaat waarderen en waar je  het huisje-boompje-beestje traject mee wil doorlopen. Maar het huwelijk begint langzaam maar zeker te wankelen. In 2010 ben ik zo teleurgesteld over de minimale progressie van PES ten opzichte van het jaar daarvoor, dat ik besluit om FIFA 10 te kopen. Na een paar maanden gaat FIFA de kast weer in en besluit ik om het huwelijk met PES nieuw leven in te blazen. Want wat waren wij we ooit gelukkig samen. Dat kan toch niet zo maar over zijn? Het jaar daarop koop ik gewoon weer trouw de nieuwe editie, die zoals gewoonlijk in oktober uitkomt. Deze versie voelt beter aan dan die van vorig jaar. Er gloort weer hoop aan de horizon. Ik neem de schoonheidsfoutjes, de geringe verbeteringen en het gebrek aan licenties wederom voor lief en speel het spel helemaal grijs. 

Meerdere vrienden van mij zijn ondertussen overgestapt op FIFA. Hoe meer ik het spel bij hen thuis speel, hoe meer ik realiseer dat dit een hele goede game is. Maar de liefde voor PES, die op dat moment al 10 trouwe jaren duurt, zit zo diepgeworteld, dat ik weiger om over te stappen. FIFA aanschaffen zou als verraad aanvoelen. En om die reden heb ik dit jaar wederom de nieuwe PES aangeschaft, in plaats van FIFA 12. Maar fucking hell, wat word ik wederom teleurgesteld door Konami. PES is vergane glorie. Het was al een aantal jaren niet meer wat het geweest is, maar nu pas durf ik het in te zien. Het doet pijn, maar het is nu echt over. 

Het is begin november, een paar dagen voor m’n 23^ste verjaardag. De vraag van mijn ouders, wat ik voor mijn verjaardag wil, beantwoord ik vol overtuiging met ‘FIFA 12’.